Pomiń nawigację™
Logo Jedi Order - małe
Home - ikonka HOME O NAS REKRUTACJA FORUM

Kanonierki typu LAAT

Autor: Merduk

Kolejnym obok promów typu Nu statkiem latającym, który był na wyposażeniu Wielkiej Armii Republiki była kanonierka LAAT. Były one podstawowym środkiem transportu dla oddziałów wojska jak i dla sprzętu.
Producentem była Rothana Heavy Engineering. Jednostka ta posiada napęd hybrydowy - oprócz mieszczących się w dolnej części jej kadłuba repulsorów nośnych oraz repulsorów manewrowych ukrytych w końcówkach skrzydeł, wyposażona jest w dwa silniki odrzutowe o sterowanym wektorze ciągu, wykorzystywane podczas lotu w atmosferze, mogły one też w ograniczonym zakresie działać w przestrzeni kosmicznej.


Podstawowy wariant kanonierki - transportowy - mógł przewozić do plutonu żołnierzy oraz 4 skutery repulsorowe do zwiadu. Kokpit załogi był w formie tandemu, piloci siedzieli jeden za drugim.
Siedzący na przedzie pilot mógł poza pilotowaniem obsługiwać dwa działa elektromagnetyczne. Drugi członek załogi, drugi pilot, odpowiedzialny jest za obsługę trzech działek laserowych zainstalowanych w zdalnie kierowanych wieżyczkach. Dwa z nich rozmieszczone są po obu stronach dzioba kanonierki i mogą prowadzić ostrzał wspólnie do przodu lub też pokrywać ogniem obszar w zakresie po około 120 stopni od dziobu w kierunku rufy, trzecie natomiast zainstalowano w ogonie LAAT/i, aby całkowicie domknąć obszar ostrzału. Działka te miały za zadanie głównie oczyszczenie strefy lądowania. W dwóch wieżyczkach zamontowanych po bokach kadłuba strzelcy obsługiwali wielowiązkowe działka laserowe. Oba działka służą przede wszystkim samoobronie kanonierki. Obie wieżyczki mogą być chowane w kadłub.
Przednia część kadłuba, poniżej kabin pilotów, mieści dodatkowe wyposażenie i zapasy amunicji, a także sprzęt medyczny - w tym miejscu na pokładzie standardowo znajduje się również droid medyczny typu IM-6. Pomieszczenie techniczne od pokładu desantowego oddzielone jest hermetyczną grodzią, w pełni autonomiczna jest również sama kabina pilotów, która w momencie zestrzelenia kanonierki może być odstrzelona jako kapsuła ratunkowa. Osłonę przedziału desantowego stanowi para przesuwanych włazów, które w razie potrzeby mogą być otwarte ręcznie lub jeśli to konieczne odstrzelone.
Po raz pierwszy kanonierki LAAT/i zostały masowo wykorzystane w bitwie o Geonosis gdzie przerzucały piechotę, oddziały specjalne oraz zapewniały wsparcie z powietrza.
Poza wariantem przewidzianym do transportu piechoty, stworzono również kilka innych odmian kanonierki LAAT. LAAT/v (vehicle - pojazd) wyglądały niemal identycznie i przystosowane były do przewożenia do 16 skuterów repulsorowych lub 8 cięższych wojskowych śmigaczy w ładowni poszerzonej kosztem przedziału desantowego. LAAT/c (carrier - nosiciel) były natomiast dalej posuniętą modyfikacją i ich zadaniem było zapewnienie transportu ciężkim pojazdom bojowym.
Wariant LAAT /c różni się od wersji do transportu piechoty tym, że nie posiada przedziału ładunkowego oraz działek w wieżach, a w tym miejscu ma podwieszany ciężki sprzęt. Zaprojektowano ją pierwotnie specjalnie do transportu robotów kroczących typu AT-TE, jednak z czasem wprowadzono modyfikacje, pozwalające na przeniesienie np. czołgu TX-130 Saber, czterech AT-XT, maszyny kroczącej AT-OT, prefabrykowanego posterunku koordynacji taktycznej, czy też innych jeszcze obiektów o wadze do 40 ton.
Po Wojnach Klonów kanonierki te wykorzystywane były przez Armię Imperium do chwili wprowadzenia kanonierek MAAT.
Kanonierki LAAT były koniami roboczymi Wielkiej Armii Republiki, brały udział w niezliczonej liczbie bitew, przerzucały ludzi i sprzęt na pole bitwy eskortowane przez myśliwce Torrent. Walczący w bitwach żołnierze wielokrotnie mogli liczyć na wsparcie kanonierek poprzez dostarczenie nowych ludzi czy w razie konieczności ewakuację z pola walki.
Wróć na górę